ไม่ได้อัพบล๊อกนานนมากกกกก
ที่ผ่านมากูมีหลายอารมทั้งทุกข์และสุข

แต่ตอนนี้ขอให้สุขอย่างงี้ไปเรื่อยย

แฮปปี้เบิดเดย์เพื่อนรักแตงกวา
ขอบคุณมึงสำหรับทุกๆอย่างง
ขอบคุณทุกสิ่ง
มึงดีกับกูทุกอย่างง
กูขอโทด ถ้ากูอารมเสียหรือทำอะไรไม่ดีกับมึง

กูรักมึงนะเพื่อนรัก

กูขอให้มึงมีความสุข
คิด+หวังขออะไรขอให้ได้อย่างงั้น
เอนท์ติดด้วยนะเว่ยยย
พยายามเข้าหละ
อะไรไม่ดีอย่าไปทำนะเพื่อนน
กูเปนห่วงมึง รักมึงนะ

เพื่อนคนอื่นๆกูก้รักเหมือนกันนะเว่ยยย 555+

อีก2วันครบ2ปี
รักนะ

เรื่องเกาหลีพักไว้ก่อน
ที่ผ่านมามีเยอะแยะ 555+

และแล้ววันนี้ก็มาหา วันที่เธอกับฉันพบกันพร้อมหน้า ได้สบตาและยิ้มเป็นครั้งสุดท้าย

และแล้วชีวิตที่เคยฝัน ว่าจะมีวันนั้นด้วยกันก็เป็นไปไม่ได้ และก็ยังไม่รู้ต้องทำไง

* (ที่จะ/และต้อง)อยู่แบบไม่เจอกัน (ที่จะ/และต้อง)เดินแบบไม่มีกัน

ฉันต้องทำแบบนั้นอีกนานแค่ไหน



** อยากให้รู้ว่าฉันรักเธอ อยากให้รู้ฉันนั้นยังผูกพัน

ทุกอย่างที่ผ่านมานั้น มีความหมายกับตัวฉันเรื่อยมา

หากพรุ่งนี้ไม่พบกัน อยากบอกเธอฉันสัญญา

จะยังรอเธอจนกว่า ที่เธอนั้นกลับมาหา ถึงแม้จะชั่วชีวิต



ไม่รู้ว่ามันจะนานไหม ที่หัวใจจะรับกับความจริงได้ ว่าต่อจากวันนี้ไม่มีใคร



(ซ้ำ * , **)



(ซ้ำ * , ** , **)

หนึ่งปีที่ผ่านมา..


เราใส่เสื้อเหลือง


เราใส่สายรัดข้อมือสีเหลือง


คนนับแสนไปนั่งรอเป็นชั่วโมงๆ หน้าพระที่นั่งอนันตสมาคม
เพื่อจะได้เห็นพระพักตร์ของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเพียงไม่กี่นาที


วันนั้น
ในขณะที่ทั้งโลกเริ่มเสื่อมศรัทธาในระบบการปกครองโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นประมุข

เราได้แสดงให้โลกได้เห็นว่ามีประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่ง
ทีคนทั้งชาติยังซื่อสัตย์จงรักภักดีต่อราชวงศ์จักรีและพระมหากษัตริย์อันทรงเป็นที่รักยิ่งของคนไทย




.....สิบสองปีที่ผ่านมา......



พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงพระประชวรหนักด้วยโรคหัวใจเพราะทรงงานหนักเกินไป
ในขณะเดียวกัน สมเด็จพระราชชนนีก็ทรงพระประชวรหนักอยู่ ณ
โรงพยาบาลศิริราชเช่นกัน


เรายังจำรูปในหนังสือพิมพ์ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จพระราชดำเนิน
ไปทรงเยี่ยมพระราชชนนีไม่กี่วันหลังจากการผ่าตัดใหญ่ถวาย
พระหัตถ์ข้างหนึ่งกุมอยู่ที่พระอุระ
และในพระหัตถ์อีกข้างหนึ่งทรงถือม้วนแผนที่กรุงเทพฯ เพราะน้ำกำลังท่วมกรุงอยู่


ยังจำกันได้ไหม ?


..... 34 ปีที่ผ่านมา.....



วันที่ 14 ตุลาคม พ.ศ. 2516
เป็นครั้งแรกในรัชกาลที่เกิดวิกฤติด้านการเมืองรุนแรงที่สุด


วันนั้น นิสิตนักศึกษาและประชาชนนับหมื่นนับแสนเดินขบวนประท้วงรัฐบาล
เหตุการณ์ร้ายแรงยิ่งขึ้น ตำรวจทหารยิงประชาชน
ในขณะที่นิสิตนักศึกษาก็เผาสถานที่ราชการ
เกิดกลียุคทุกหย่อมหญ้า คนไทยฆ่าคนไทยด้วยกันเอง


คืนนั้น สถานีโทรทัศน์ทุกช่องถ่ายทอดสดจากพระราชวังสวนจิตรลดา
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวทรงมีพระราชดำรัสกันคนไทยทุกคนว่า
" คนไทยจะฆ่าคนไทยด้วยกันไม่ได้ ทุกอย่างต้องสงบโดยฉับพลัน "


และทุกอย่างก็สงบโดยฉับพลัน


หลังจากนั้นไม่นาน มีฝรั่งคนหนึ่งมาถามผมว่า
" เป็นไปได้อย่างไร ที่คนๆ เดียวจะมีอำนาจเหนือคนทั้งประเทศได้อย่างนั้น ?"


ผมไม่ได้ตอบ แต่ตอนนั้นใจผมคิดถึงประโยค
ที่ มรว. คึกฤทธิ์ ปราโมชฯ ได้ให้สัมภาษณ์กับสถานีโทรทัศน์ BBC ว่า
พระองค์ทรงเป็น "SOUL OF THE NATION" หรือ " จิตวิญญาณของคนไทยทั้งชาติ "



ยังจำกันได้ ไหม ?





แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่ ?


เราสร้างค่านิยมผิดๆ ว่าคนที่ประสบความสำเร็จคือคนที่มีเงินมากที่สุด

เราโกงทุกครั้งที่มีโอกาส

เราเรียกร้องประชาธิปไตยโดยคิดถึงแต่ " สิทธิ " แต่ลืมคำว่า " หน้าที่ "

เรากำลังฆ่ากันเองทุกวันในภาคใต้

เราสร้าง " กฎหมู่ " ให้เหนือ " กฎหมาย "

เราเดินขบวนประท้วงในทุกอย่างที่เราไม่เห็นด้วย

เราก้าวร้าวต่อกัน เราแตกแยกกัน

และทั้งโลกกำลังจับตามองเราอยู่



เราเคยหยุดคิดกันบ้างไหมว่า
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวของเรา จะทรงเสียพระทัยเพียงใด ?



80 ชันษาของพระองค์ท่าน
หากเปรียบกับคนธรรมดาก็สมควรที่จะได้พักเต็มที่
ได้รับการดูแลและระมัดระวังเป็นพิเศษ
ไม่สมควรที่จะตรากตรำทำงานหนัก หรือกระทบกระเทือนใจแต่อย่างใด


แต่กลับเป็นว่า ในปีที่ครบ 80 ชันษาของพระองค์
ท่านยังต้องทรงงานอยู่ตลอดเวลา ทั้งๆ
ที่ทรงต้องอยู่ภายใต้การถวายการดูแลของคณะแพทย์



พระองค์ต้องรับทุกข์ของคนไทยทั้งชาติ




ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้
ไม่ใช่จะประทับอยู่ในพระราชวังใหญ่โตสวยงาม แห่ล้อมด้วยข้าราชบริพาร


หากแต่ความสุขของพระมหากษัตริย์พระองค์นี้คือ
เมื่อประชาชนของพระองค์ท่านรักสามัคคีกัน
รู้จักความพอเพียง และมีสติ เพียงเท่านี้เอง



แล้ววันนี้เรากำลังทำอะไรกันอยู่ ?




หรือนี่คือการแสดงความกตเวทีต่อพระมหากษัตริย์ของเรา ?

LONG LIVE THE KING *